Er is een soort vermoeidheid die niet past bij wat je op een dag doet. Je werk is misschien druk, maar niet zwaar genoeg om dit te verklaren. Je slaapt, je gaat op vakantie, je houdt een weekend vrij, en toch blijft er iets zwaar.
In mijn praktijk hoor ik dat vaak. En bijna even vaak blijkt dat er iets meedraait wat nooit van die man zelf is geweest.
Loyaal zijn is iets wat je als jongen al kon
Kinderen voelen feilloos hoe het staat in een gezin. Een jongen die zijn vader stil ziet worden, of zijn moeder te veel ziet dragen, voelt dat lang voordat hij er woorden voor heeft. En wat hij dan doet, doet hij vanuit het mooiste wat hij in zich heeft: hij neemt iets over. Hij wordt de rust in huis, de verantwoordelijke, de sterke, degene die geen zorgen toevoegt.
Dat is geen zwakte en ook geen fout. Het is loyaliteit, en loyaliteit is een vorm van liefde. Het probleem is alleen dat niemand dat ooit heeft uitgesproken, en dat je die taak dus nooit hebt neergelegd.
Zo laat het zich zien, jaren later
Op je werk trek je alles naar je toe, omdat het anders blijft liggen. Thuis ben je aanwezig en toch half op wacht, alsof er iets kan gebeuren waar je bij moet zijn. Je ontspant pas als alles om je heen klopt, en dat is nooit helemaal het geval.
In je lichaam zit het in je schouders, in je kiezen die op elkaar staan en in een adem die al jaren hoog blijft. En er is vaak één zin die je kent zonder er ooit over nagedacht te hebben: als ik het niet doe, doet niemand het.
Wie zo leeft, is niet overbelast door zijn agenda. Hij is overbelast door iets wat hij nooit heeft gekozen om te dragen.
Teruggeven is geen afwijzen
In systemisch werk kijken we naar wat van wie is. Het verdriet van je vader is zijn verdriet. De zorg van je moeder is haar zorg. Het is niet aan jou om dat te dragen, en je hoeft het ook niet van je af te zetten of achter je te laten alsof het niets betekende.
Teruggeven gaat anders. Het begint met erkenning: zij hebben gedragen wat zij droegen, in de tijd en de omstandigheden waarin zij stonden. Daarna leg je neer wat niet bij jou hoort, met respect en op de plek waar het thuishoort. Wat overblijft, is jouw eigen leven, en dat blijkt vaak lichter dan je dacht.
Mannen zeggen na zo’n moment zelden dat ze iets begrepen hebben. Ze zeggen dat het stiller is geworden.
Het lichaam weet het eerder dan je hoofd
Daarom gaat dit werk bij YURUMU niet via inzicht alleen. Met adem, gronding en aandacht voor wat zich in je lichaam laat voelen, kom je op de plek waar dit soort lasten zijn opgeslagen. Je merkt het aan iets eenvoudigs: je schouders zakken, je adem gaat dieper, en je staat zonder je ergens tegen schrap te zetten.
Eén vraag om mee te nemen, en neem er rustig de tijd voor: wat draag jij waarvan je nooit hebt gekozen om het te dragen?
Als die vraag iets in je aanraakt en je er niet alleen over wilt nadenken, maar het echt wilt onderzoeken, laat dan iets van je horen. Een eerste gesprek is vrijblijvend, en soms is dat precies genoeg om te merken wat er allemaal niet van jou is.
Alan
YURUMU · Praktijk voor Mannen